ไหนๆก้อไหนๆบลอกเค็มได้ที่แล้วมาอัพบ้างดีกว่าเหอๆ

 

ช่วงนี้ก้อยุ่งๆมากมาย ทั้งงานราษฎร์ งานหลวง

 

เคยสังเกตุมั้ยว่าเวลาว่าง แม่งจะว่างแบบ ว่างชิบหาย ทำไมกุไม่มีอะไรทำขนาดนี้

 

แต่พอมันยุ่ง มันก้อจะ ยุ่งชิบหาย ทำไมกุยุ่งขนาดนี้

 

ทำมัยมันไม่ยุ่งแบบ พอดีๆ

 

แต่ถ้าให้เลือก กุเลือกที่จะยุ่ง ดีกว่าว่ะ

 

จบ

 

เขียนอะไรไม่มีสาระเลย

 

 

เอ้า เอาอีกซักเรื่องก้อได้

 

วันก่อนขับรถไปบนถนน ตอนเยนๆ แถวๆพญาไทย

 

รถติดชิบหาย เป็นปกติ

 

สิ่งทีสังเกตุได้อย่างนึงคือ รถเมล์

 

ไม่ว่าจะเป็น รถน้ำเงิน รถแดง รถเขียวเล็ก รถส้ม แอร์ ไม่แอร์ รถรวม

 

แม่งไม่ค่อยจะวิ่งเลนซ้ายกันเลย

 

แล้วพอถึงป้าย มันก้อจะเข้าซ้าย เพื่อจอดป้าย ไม่ได้

 

มันก้อเลยจอดรับส่งคนแม่งกลางถนนซะงั้น

 

นี่เป็นสาเหตุหนึ่งของรถติดใน กทม.

 

ถนนตัวอย่างที่อยากจะยกเป็นกรณีศึกษาคือ ถนนรามคำแหง

 

เส้นนั้นก้อติด

 

แต่จะติดหนักเฉพาะเลนซ้ายครับ

 

 

เพราะอะไร.....!?!?!?!

 

เพราะว่า ตร. จราจร แถวนั้น เคี่ยวกับรถเมล์มาก นั่นเอง

 

มันจะแซงไปเลนอื่นไม่ได้ เข้าคิวกันอยู่อย่างนั้น

 

จะว่าดี มันก้อดี รถทั่วไปวิ่งเลนอื่นได้อย่างสะดวก

 

แต่ว่า คนบนรถเมล์ล่ะ........

 

 

 

ไม่รู้โว้ย จบดีกว่า

GDP=Y=C+I+G+(X-M)

 

(X-M) roughly= CA

 

Y=C+I+G+CA+T-T (the last 2Ts can be cancelled out)

 

(Y-T-C)-I+(T-G)= CA

 

finally

 

(S-I)+(T-G)=CA

 

 

ARKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKK

ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ โดนตำรวจเรียกได้เรียกดี งานบอลก้อโดนเมาขับ สงกรานต์ก็โดนเรื่องรถกระบะ วันนี้แม่งก้อโดนฝ่าไฟแดง

 

ไอ้ห่า ก็คันหน้ามันไปนี่หว่า กูก็ไปมั่ง รถก็ว่างซะ แม่งมาจับกูคนเดียว ถามมันว่า มัยไม่จับคันหน้าด้วย มันบอกว่า ผมมีคนเดียวจะเอามือที่ไหนไปจับหลายคัน อ่าว ไอ้ชิบหาย พูดงี้ได้ไงวะ จะจดเลขหมวกมาอยู่แล้ว พี่ที่ขับตามมาด้วยกัน อีกคันนึงลงมาช่วยไว้ อ้ายห่า เลือกปฏิบัตินี่หว่า จับกูแต่ไม่จับคันหน้า

 

ถ้าเจออย่างนี้อีก กูจะฟ้องศาลปกครอง แสดดดดดด

 

 

อย่าลืมไปอ่านเรื่อง indo นะครับ พอดีอัพพร้อมกันสองเรื่อง

 

วันนี้โดดงาน ตั้งใจจะไปสมัคร MABE ที่จุฬา และไปรัฐสภาไปเอารายกงานการประชมตอนผ่านกฎหมายสองตัว เอามาทำงานน่ะ ดูตารางแล้วท่าจะวุ่นก็เลยบอกเจ้านายขอลาไปเลยดีก่า

 

รุ่งเช้า ความที่ไม่ต้องไปทำงานเลยตื่นแม่งสะ 9 โมง เอาว่ะเข้า m ไปดูซืว่ามีใครออนป่าว ก้อเจอคนที่ office ก้อจัดการเยาะเย้ยซะว่าวันน้เค้าหยุดนะ คริคริ ก็ได้รับคำด่าอาฆาตแค้นมามากมาย ตามฟอร์ม

 

เอาล่ะหาของ เตรียมเอกสาร หาปริญญาเจอละแต่ยังไม่ได้ซีรอกเลย ช่างแม่งไว้ไปจัดการเอาดาบหน้า

 

สิบโมงครึ่งฤกษ์ดี ควบอีขาวออกจากบ้าน วิ่งชิลๆไปเรื่อยๆ มีกดหนีชาวบ้านเล็กน้อยตามประสา ถึงจุฬา อืม ต้องแวะ สทป ก่อนนี้หว่า ไปเอา transcript จอดรถที่ไหนดีล่ะนี่ เออ ข้างๆตรงสำนังทรัพย์สินแม่งไม่กั้นนี่ว่า เส็ดกู คริคริ

 

ลงจากรถ ขว้ากระเป๋า เดินไปยัง สทป เดินขึ้นไปชั้นสอง ควักใบรับออกมา ไปยื่นช่องสอง เจ้าหน้าที่บอก "ขอดูบัครด้วยค่ะ" ไอ้เราก็เอามือล้วงไปเป๋าหลังของกางเกง เหย ไม่มีเป๋าตัง หรืออยู่ในเป๋าสะพายหว่า ค้นดู ชิบหาย ไม่มี เอาแล้วไง สงสัยลืมไว้ในรถแน่ เจ้าหน้าที่ก็คืนใบรับมา บอกเด๋วมาเอาละกัน

 

เดินกลับไปที่รถ ค้นหาทุกซอกมุม ชิบหาย อยู่บ้านแหงมๆ

 

กูต้องกลับบ้านไปเอาหรือนี่

 

ช่างแม่งไหนๆก็ลางานแล้ว ตอ้งเอาให้ได้เรื่อง คิดได้ดังนั้น ก็โทรหาเสด็จเตี่ย บอก "พ่อๆ อยู่บ้านป่ะนิ ดูบนโต๊ะหน่อยมีเป๋าตังพิชป่าว" "พ่ออยู่บ้านลุงว่ะ แต่ถ้าจะมาแล้วก็แวะมารับกลับด้วยนะ" เอาแร้วไงกรู เกิดกลับไปแล้วมันไมมีบนโต๊ะ แต่ตกอยู่ตามซอกในรถนี่โง่เลยนะ แต่ก็หาแล้วไม่มีนี่หว่า เอาวะกลับก็กลับ

 

ตัดสินใจตีทางด่วนมา ไปขึ้นตรงด่านหัวลำโพง ระหว่างทางเจอ Civic Type R แท้ๆ โอ งามหลาย สีเดียวกะอีขาวเลย คิคิ ซักวันจะเป็น Fit type R กะเค้าบ้าง คิคิ

 

ขึ้นทางด่วนมา มีช่องก้อมุดมาเรื่อยตามสันดาน พอแถวๆทางแยกไปบางนา รถเยอะ มุดไม่ได้ ก็วิ่งขวามาเรื่อยๆ ก้อมีวีโก้ป้ายแดง เอ ไม่เห็น scoop บนฝากระโปรง คงเป็นตัว 2.5 ไม่มีอินเตอร์ล่ะมั้ง มาตามๆอยู่ แรกๆก็ไม่ได้อะไร พอรถเริ่มโล่ง มันก็จะแซงซ้าย แต่เป็นจังหวะที่กรูกดตามคันหน้าพอดี มันแซงขึ้นไม่ได้ เลยลงซ้ายไปอีกเลน แล้วกลับมาตามหลังอีกทีนึง ทีนี้ล่ะเกาะใหญ่เลยนะเมิง ไอ้เราเห็นดังนั้นเลยลองกดหนีมันดูซิ โห แม่งกดตามมาติดๆ โห หนีแทบไม่ออกเลยวุ้ย ที่เค้าว่ากันว่าวีโก้มันแรงนี่ถ้าจะจริง แต่นี่มันแค่ 2.5 xtracab ไม่มีอินเตอเองนะ อ้ายกูก็เคยขับ 3.0 ใน fortuner ก็ว่ามันแรงดีแต่ก็ไม่น่าขนาดนี้นี่หว่า

 

เอาล่ะ ถึงทางลงแล้ว แต่วีโก้ก้อยังดูดตูดมาติดๆ และเลนซ้ายเป็นที่อยู่ของรถทัวร์และรถพ่วงตามลำดับ เห็นดังนั้นได้ครั้นจะไปเข้าหลังรถพ่วงก็ต้องเบรคกันสุดตรีน เด๋ววีโก้มันจะจิ้มตูดอีขาวเอา อาศัยว่าตัวเล็กเลยลอดช่องระหว่างรถใหญ่ทั้งสองลงทางด่วนไป ขณะลงก้อมองกระจกหลัง เอ อีโก้มันก็ลงตามกรูมานี่หว่าแต่คงไปเข้าหลังรถพ่วงเพราะรูมันเล็ก คงไม่อยากเสียง คิคิ

 

ลงทางด่วนมาเลาะมาทาง RCA อ่าวเอ๊ยอะไรทองๆวิ่งมาทางขวาวะ ออ วีโก้ป้ายแดงเจ้าเก่านั่นเอง อ่าวเฮ้ยแม่งขึ้นคอสะพานซะล้อลอยเลย กรูชะลอก่อนดีกว่าเด๋วปีกนกกระจุย คิคิ

 

และแล้วรถก็เริ่มติด อืม ไปอยู่ข้างหลังวีโก้ดีก่าเป็นฝ่ายดูดมันมั่ง มันก็ตามสไตล์อ่ะนะ พยายามมุดแต่ตัวใหญ่ๆก็มุดยากใช้ที่เยอะหน่อย เราก็เริ่มจากการมุดตามมันไปเรื่อยๆ พอจังหวะลงสะพานจากถนนหน้า RCA มาพระรามเก้า วีโก้มันคงเห็นท่าไม่ดี มันก็เลยตีขวาเข้าช่องใหญ่ อ่าว เสร็จกรูทีนี้ เลาะซ้ายมาเรื่อยมุดเข้าแถวๆข้างหน้า ต่ำช้าแต่ก็ชนะ 55555 หลังจากนั้นก็เห็นวีโก้พยายามมุดอยู่ในกระจกหลังแต่ขอโทษฮะผมมุดไปไกลแล้ว คิคิ

 

อ่าวมุดเพลินถึงแยก premier ละ เลี้ยวซ้ายจขะไปบ้านลุง ไปรับพ่อก่อน พอไปถึงซอย เอ กูก็ว่าใช่ซอยนี่นี้หว่า แล้วมัย บ้านลงกรูมันราบเป็นหน้ากลองอย่างนั้นล่ะวะ เอ ถ้าไม่ดีสงสัยผิดซอย เอ้าออกไปก่อน

 

วนอยู่ 3 รอบได้ ถึงจะรู้ว่า ไอ้ซอยที่เข้าไปตั้งแต่แรกนะถูกแล้ว บ้านที่โดนทุบเป็นหลังข้างๆบ้านลุง โง่จิงกู

 

รับพ่อ กลับมาบ้านวิ่งเข้ามาหาเป๋าตั้ง นั่นไงอยู่บนโต๊ะ แสดดด กูก็ว่าเอาติดมือไปแล้วนะ ไม่เป็นไรได้มาแล้วรีบไปดีก่า

 

 ออกมาจากบ้านอีกรอบ กว่าจะถึงจุฬาก็ เที่ยง 45 เอาวะยังติดพักเที่ยงอยู่เลยไปนั่งรอแล้วกัน ก็ไปจอดรถตรงข้างหน้า สทป นั่นแหละจอดปิดไว้แมร่งเลย คิคิ ยามก็หันมาดูแต่ก็อาศัยช่วงชุลมุนหลบหนีไปได้ (ยังกะคนขับสิบล้อ เวลามันไปชนคนอื่น)

 

ขึ้นมานั่งรอ อืม คนมารอเพียบเลยแฮะ ทั้งน้องๆสาวๆในชุดนิสิต คิคิ น่าร้าก

 

นั่งไปนั่งมา เหงาโว้ย โทหาคนอื่นดีก่า โทหาโกะ มันก็กินข้าวอยู่ (แกเห็นอาหารดีกว่าชั้นอีกแล้วนะ) คุณนายปุ่น ก็ติดสายกับ...(ใครวะ กูจำไม่ได้) โทหาใครดีวะ เออ กิฟฟูฯแล้วกัน อ่า โทไปประชุมเส็ดพอดี กำลังหิวได้ที่ (คงกินควายได้ทั้งตัว 55) และมันก้อบ่นอย่างกินเจ๊แดง (ร้านส้มตำในสามย่าน อร่อยเหาะแต่ขึ้นชื่อเรื่องนานและคนเยอะ) ไอ้เราก็ปากไวชวนไป มันก็เริ่มลังเลเพราะต้องกลับไปประชุมต่อ ไปๆมาๆสุดท้ายมันก็ยอมมา 555 เอาวะไปรับมันหน่อยแล้วกัน

 

ไอ้เหี้ย เรื่องแม่งเยอะงี้วะ เด๋วมาเขียนต่อละกัน

 

วันนี้ วันที่ 3 กพ 2549 ได้เกิดเรื่องราวต่างๆมากมายแก่คนรอบตัวกระผม หรือผู้ใกล้ชิดของเขาเหล่านั้น ดังต่อไปนี้

 

- แม่เพื่อนที่ป่วยมานาน ได้เสียชีวิตลง

- เพื่อนคนหนึ่ง ถูกบอกรัก โดยเจ้านาย (อันนี้ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าซวยดีเปล่า แต่ก็ทำให้คิดมากได้ในระดับสูงแล้วกัน)

- เพิ่อนอีกคน มีปัญหาหัวใจ ทำนอง รักสามเส้า โดนจับเคลียร์ซึ่งหน้า อืมๆ

- เพื่อนอีกคน ขับรถกลับจาก ต่างจังหวัด โดนรถพ่วงปาดหน้า เบรคไม่อยู่วิ่งเข้าไปชนยับ ดีว่าตัวมันไม่เป็นอะไร

- เพื่อนที่ทำงานของเพื่อน บ้านไฟใหม้

- ฯลฯ

 

วันนี้มันวันอะไรวะนี่

VTEC หิหิ ชื่อนี้สาวกฮอนด้า ทุกท่านต้องคุ้นเคยกันดีกับเทคโนโลยีที่ทำให้เครื่องยนมีแรงงทั้งรอบต้นและรอบปลายกดกันมันส์ตีนมากๆ สมัยก่อนกระผมมะได้ใช้ฮอนด้า ใช้โตต้าก็มีความรังเกียจพวก VTEC เป็นอันมากเพราะแม่งแรงเหลือเกิน เห็นเป็นไม่ได้ต้องไปกดไล่มันแต่ก็แพ้ทุกทีไปเพราะ vvt แม่งสู้ไม่ได้นี่หว่า เหอๆ มาตอนนี้ใช้ฮอนด้าแล้วก็ไปเจอบทความเกี่ยวกะ วีเทค และวาล์วแปรผัน เขียนโดย คุณ วรพงษ์ สิงเขียวพงษ์ จึงอยากจะนำมาไว้ในบล๊อก เป็นความรู้ให้ทุกท่านได้อ่านกันนะฮะ

 

เครื่องยนต์ระบบ VTEC ต่างกับเครื่องยนต์ทั่วไปอย่างไร   หลายคนคงเคยได้ยินคำว่า VTEC และอาจสงสัยว่าระบบนี้ทำงานอย่างไร แต่ที่รู้ ๆ ถ้ารถที่ใช้เครื่องยนต์ระบบ VTEC แล้ว จะวิ่งแรงแซงฉิว เพื่อให้หายสงสัย ช่างฮอนด้าคาร์ส์จึงหยิบยกมาพูดคุยกันในคราวนี้ VTEC ย่อมาจาก (VARIABLE VALVE TIMING AND VALVE LIFT ELECTRONIC CONTROL SYSTEM) คือ ระบบที่ควบคุมการทำงานของวาล์วไอดี ให้เหมาะสมกับการทำงานของ รอบเครื่องยนต์ในแต่ละช่วง โดยในเครื่องยนต์ปกติทั่วไป ที่ไม่มีระบบ VTEC หรือการควบคุม การทำงานของวาล์วไอดี จะมีระบบและช่วงเวลาของการเปิด-ปิดวาล์วไอดีที่ตายตัว นั่นหมายถึงว่า ปริมาณของอากาศที่ไหลเข้าสู่ห้องเผาไหม้ จะสม่ำเสมอเท่า ๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นรอบเครื่องยนต์ที่สูง หรือต่ำ โดยปกติสัดส่วนอากาศที่เข้าไปผสมเชื้อเพลิงในห้องเผาไหม้นั้น ต้องมีปริมาณที่เหมาะสม เพื่อที่จะให้การเผาไหม้สมบูรณ์หมดจด ดังนั้นเครื่องยนต์ธรรมดาทั่ว ๆ ไป ไม่สามารถทำให้เหมาะสม ได้ คือ ไม่สมบูรณ์ 100% นั่นเอง ระบบ VTEC หรือระบบควบคุมการทำงานของวาล์วไอดี จะควบคุมระยะและช่วงเวลา ของการเปิด-ปิดวาล์วไอดี ให้เหมาะสมกับการทำงานของรอบเครื่องยนต์ ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ ส่วนผสมของอากาศที่เข้าห้องเผาไหม้ จะอยู่ในสัดส่วนที่เหมาะสมตลอดเวลา และส่งผลต่อเนื่องกับการประหยัดเชื้อเพลิง ตลอดจนกำลังที่เพิ่มขึ้นด้วย ที่รอบเครื่องยนต์ต่ำ เครื่องยนต์ต้องการอากาศในการเผาไหม้ในปริมาณที่ต่ำกว่า รอบเครื่องยนต์สูง ซึ่งอาจจะเปรียบเทียบได้กับการที่คนเราเดินและวิ่ง ต่างก็ต้องการอากาศในการหายใจที่ไม่เท่ากัน โดยระบบ VTEC จะบังคับให้วาล์วไอดีตัวที่หนึ่ง (ซึ่งปกติจะมีวาล์วไอดี 2 ตัว วาล์วไอเสีย 2 ตัว ต่อ 1 สูบ) เปิดน้อยกว่าวาล์วไอดีอีกตัวหนึ่ง ทำให้อากาศไหลเข้าสู่ห้องเผาไหม้ในปริมาณที่เหมาะสม กับที่เครื่องยนต์ต้องการในการเผาไหม้ สำหรับที่รอบเครื่องยนต์สูง ระบบ VTEC จะบังคับให้วาล์วไอดีทั้ง 2 ตัว เปิดในระยะที่กว้างขึ้น และในช่วงเวลาที่มากขึ้น เพื่อทำให้อากาศที่ไหลเข้าสู่ห้องเผาไหม้ได้มากขึ้น เพียงพอกับการที่เครื่องยนต์ในรอบเครื่องยนต์สูงต้องการ ด้วยสาเหตุนี้เอง เครื่องยนต์ที่มีระบบ VTEC จึงมีสมรรถนะสูงที่จะทำให้ทุกช่วงของการขับขี่ ไม่ว่าจะเป็นรอบเครื่องยนต์สูงหรือต่ำ มีการตอบสนองที่สมบูรณ์ไม่ว่าจะเป็นการประหยัดเชื้อเพลิง หรือกำลังของเครื่องยนต์ ซึ่งเครื่องยนต์ของรถยนต์ทั่ว ๆ ไป ไม่สามารถทำได้ เพราะไม่มีระบบควบคุมอย่าง VTEC นั่นเอง ตอนนี้คงหายสงสัยแล้วว่า ทำไมรถที่ใช้เครื่องยนต์ระบบ VTEC ถึงได้แรงขนาดนั้น หมายเหตุ - การทำงานของเครื่องยนต์ที่มีระบบ VTEC นั้น จะมีตัวเซนเซอร์ 4 ตัว ซึ่งจะส่งสัญญาณไปยังกล่อง EUC (ELECTRONIC CONTROL UNIT) เพื่อทำการประมวลผล และจะสั่งงานให้แรงดันน้ำมันเครื่องทำการควบคุมการเปิด-ปิดวาล์วไอดี ช่างฮอนด้าคาร์ส์ double vanos จะเหมือนกับ vvt-i แต่ จะต่างกันที่ แปรผันทั้งไอดี และ ไอเสีย แต่ เครื่อง *** รุ่นหลังๆ จะแปรผันกันทั้ง2ฝั่งแล้ว VTEC คือ มีลูกเบี้ยว2ชุด ชุดนึง ใช้รอบต่ำ อีกชุด รอบสูง ข้อดี จัดกว่า และ ถ้าขับไม่เร่งมาก จะประหยัด ข้อเสีย รอรอบ (ตัวอย่างที่เห็นชัดคือ ซีวิคตาโต) ซดน้ำมัน แพง VVT-i คือการปรับ"เวลา"การเปิดวาล์ว ให้เร็วขึ้น แต่ ระยะเวลาในการยก และ ระยะยกเท่่าเดิม ข้อดี ถูก ไม่รอรอบแบบวีเทค ข้อเสีย อั้น I-Vtec จะรวมทั้ง VVT-i และ Vtec เข้าด้วยกัน VVTI บิดแคมทั้งแท่ง เพื่อให้วาว์ล ปิดเปิด เร็วขึ้นหรือช้า ลงครับ ตามรอบที่ตั้งไว้ VTEC เหมือนกับเอาแคมรถแข่งใส่ไว้อีกตัวนึง จะมีลูก เบี้ยวเพิ่มเข้ามาอีกชุดนึง รอบต่ำๆก็ใช้แคมสำหรับรถบ้าน ประหยัดน้ำมัน เมื่อถึงรอบสูง ก็จะใช้ลูกเบี้ยวอีกชุดนึง จะทำให้ระยะเวลาในการเปิดวาว์ล เปลี่ยนไป นานขึ้น เพื่อให้อากาศเข้าได้มากขึ้น (อย่าไปสับสนกับ VVTI อันนี้ระยะเวลาเปิดวาว์ลเท่าเดิมระบบนี้รถสมัยนี้มีเกือบ หมด..) ระยะลิฟเพิ่มขึ้น คล้ายๆกับเอาแคมองศาสูงมา ใส่เข้าไป I-Vtec ก็คือ ระบบ VVTI+VTEC ละครับ VVT-I : VARIABLE VALVE TIMING-INTELLIGENCE หนึ่งในระบบแปรผันการเปิด-ปิดวาล์ว เพื่อให้เกิดกำลังสูงอย่างต่อเนื่องในช่วงกว้าง และมีการตอบสนองดีทุกความเร็วรอบของเครื่องยนต์เครื่องยนต์ 4 จังหวะที่ใช้กันทั่วไป มีการทำงานแบ่งเป็น 4 จังหวะ ดูด-อัด-ระเบิด-คาย โดยการหายใจเข้าในจังหวะดูดและการหายใจออกในจังหวะคายของเครื่องยนต์ ทำโดยผ่านตัววาล์วไอดีและไอเสีย ซึ่งมีการควบคุมการเปิด-เปิดด้วยลูกเบี้ยวบนแคมชาฟต์ (เพลาราวลิ้น) ทำหน้าที่กำหนดให้มีช่วงระยะเวลา ความนาน และระยะยกของการเปิดวาล์วตามที่ออกแบบไว้ รอบการหมุนของเครื่องยนต์ที่เป็นช่วงกว้างตั้งแต่รอบเดินเบาเกือบ 1,000 รอบต่อนาที สูงขึ้นไปจนถึงจรดแ

ต ก็ยังเป็นเครื่องตัวเดิมอยู่ จากนั้นทำ 3 ประตูตาโตออกมาก็เปลี่ยนเป็นเครื่อง B 16 B ตัวแรง แต่งพิเศษ B 18 C ทีนี้เป็นเครื่องที่ใหญ่ขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง ซึ่งเจ้าตัว B 18 C นี้จะอยู่ใน INTREGA รหัส DC2 (DC1 เป็นเครื่องZC 1600CC) จะเป็นทั้งตัว ธรรมดา และ Type R ด้วย โดยตัวหลังจะปรับปรุงทั้ง แรงม้า แรงบิด เพิ่มกำลังอัดและเปลี่ยนโปรแกรมควบคุมใหม่ ให้เพิ่มมากขึ้น จนได้แรงม้า 200 ตัว H 22 A อีกตัวครับของเครื่อง VTEC ที่ใหญ่ที่สุดคือตระกูล H 22 A ที่วางทั้ง ACCORD CD6 และ PRELUDE BB4 ที่มีการเปลี่ยนโฉมกันใหม่ในปี 1996 - 1997 และในPRELUDE BB6 รุ่นใหม่ปี98จะเป็นเครื่องยนต์ H22A รุ่น 220 แรงม้า กับรุ่น 200 แรงม้า ความแตกต่างของเครื่อง VTEC B 16 A VTEC เล็ก เห็นชัดๆคือตัวอักษร VTEC ที่มีขนาดเล็กอยู่ใต้ตัวอักษร DOHC ที่มีขนาดใหญ่กว่า รางหัวฉีดเข้าเครื่องจะมีลักษณะทรงกลมขนาดใหญ่ ถัดจากรางหัวฉีดจะเห็นท่อไอดีเขียนคำว่า PGM-FI ตัวนูน คลัตช์เป็นแบบสาย ที่เกียร์จะไม่มีปั๊มคลัตช์ เลขเครื่องเริ่มตั้งแต่ 1,000,000 ขึ้นไป ตัวเลขจะมี 6 หลัก ผลิตตั้งแต่ปี 1990 ถึง 1991 B 16 A VTEC ใหญ่ อีกครั้งดูที่ตัวอักษร VTEC จะมีขนาดใหญ่หว่า ตัวอักษร DOHC รางหัวฉีดเป็นแบบแบน และไม่มีอักษรใดๆบนท่อไอดี แต่จะเป็นเส้นขวางแทน ระบบคลัตช์เป็นแบบน้ำมัน ที่เกียร์จะมีปั๊มคลัตช์อยู่ เลขเครื่องเริ่มตั้งแต่ 5,400,000 ถึง 5,700,000 ส่วนปีใหม่กับปีเก่าของเครื่องตัวนี้ดูจาก Vacuum เซ็นเซอร์ ถ้าเซ็นเซอร์แยกออกมาจากเครื่องจะมีเลขเครื่องตั้งแต่ 54-55 หรือปี 1992-1993 แต่ถ้าเป็นตัวเซ็นเซอร์อยู่บนลิ้นปีกผีเสื้อ จะมีเลขเครื่องตั้งแต่ 56-57 หรือปี 1993-1994 และเครื่องยนต์ที่มีเลขตั้งแต่ 56 ขึ้นไปจะมี Limited Slip มาให้ด้วย B16A-170ม้า body ตาโตเลขเริ่มต้นที่58xxxxx-63xxxxxเป็นปี96-00จะเป็นกล่องยาว(ECU) B 16 B VTEC แดงมาแต่ไกลเลย ฝาครอบวาล์วจะเป็นสีแดงเด่นชัด รางหัวฉีดเป็นแบบกลมเหมือน VTEC เล็ก แต่จะมีขนาดลิ้นปีกผีเสื้อที่ใหญ่ขึ้น เลขเครื่องเริ่มตั้งแต่ 1,000,000ขึ้นไปหรือปี 1997 ขึ้นไป ในปใหม่กว่านี้จะมีขนาดของปั๊มพาวเวอร์ที่เล็กลงด้วย B 18 C VTEC ลักษณะของท่อไอดีจะเปลี่ยนเป็นแบบคว่ำลงรางหัวฉีดเป็นแบบกลม Vacuum จะอยู่บนตัวเรือนลิ้นปีกผีเสื้อ เลขเครื่องจะเริ่มตั้งแต่ 10 ขึ้นไป ผลิตปี 1992 เลขเครื่อง11ผลิตปี 1993 เลขเครื่อง 12 ผลิตปี 1994-1997 ในปีที่มีเลขเครื่อง 10-12 กล่องควบคุมจะสั้น ส่วนตั้งแต่เลขเครื่อง 12 กล่องควบคุมจะยาว และขนาดปั๊มพาวเวอร์ที่เล็กลง เครื่องตั้งแต่ปี 1995 จะมี Limited Slip มาให้ด้วย B 18 C VTEC Type-R ลักษณะเด่นของ Type-R คือฝาครอบวาล์วจะมีสีแดงเด่น ท่อไอดีจะเหมือนกับ B 16A แต่จะใหญ่กว่า มีรางหัวฉีดกลมขนาดใหญ่ ฝาครอบสายหัวเทียน98เป็นลายcevlar 96เป็นสีเงินธรรมดา ปั๊มพาวเวอร์เล็กแต่สายน้ำมันพาวเวอร์จะใหญ่ เลขเครื่อง 19 ผลิตปี 1996 เลขเครื่อง 20 ผลิตปี 1997 เลขเรื่อง 21 ผลิตปี 1998 ขึ้นไป และอยู่ในรุ่น INTEGRA ที่มีดุมล้อ 5 รู 98ท่อร่วมไอเสียจะเป็นท่อแยก(เฮดเดอร์จากโรงงาน) 96จะเป็นท่อไอเสียแบบปกติทั่วไป H 22 A VTEC เป็นเครื่องที่มีขนาดใหญ่ ถ้ามีแรงม้า 200 เลขเครื่อง 10 ผลิตปี 1991-1992 เลขเครื่อง 11 ผลิตปี 1993-1994 เลขเครื่อง 20 ขึ้นไปผลิตปี 1995-1996 ส่วนที่อยู่ใน PRELUDE ตัว 200 แรงม้า จะผลิตปี 1997 ขึ้นไปมีดุมล้อ 5 รู ส่วนเครื่องที่มีแรงม้า 220 จะมีฝาครอบวาล์วเป็นสีแดง อยู่ใน PRELUDE ตัว Type-S ตั้งแต่ปี 1997 เลขเครื่องตั้งแต่ 40 ขึ้นไป ดุมล้อเป็นแบบ 5 รู ในตัว ACCORD ตัว 190 แรงม้า ตัวนี้ VTEC จะเปิดเร็วกว่าในตัว PRELUDE ผลิตปี 1992-1997 สาระน่ารู้เกี่ยวกับVTEC ส่วนเรื่องเกียร์ LSD นั้นจะเป็น option สำหรับเครื่อง B16A ตั่งแต่เลขเครื่อง56xxxxxเป็นต้นไป ส่วน B18C จะเริ่มที่101xxxx แต่ถ้าเป็นเครื่องฝาแดงแล้วจะมี LSD ให้ทุกเครื่อง เกียร์ LSD จะมีปั๊มไว้ที่เสื้อเกียร์แต่ถ้ามันจางหายไปก็ต้องดูที่รูตรงหัวเพลาเสียบด้านเกียร ์ ถ้าลองเอาไม้แหย่เข้าไปแล้วผ่านโดยไม่ติดอะไรก็แสดงว่าเป็นเกียร ์ LSD ถ้าเสียบไปแล้วติดกากบาทก็เป็นเกียร์ธรรมดาไม่ม ีLSD เครื่อง B16A เลขเครื่องตั้งแต่ 5700000 ขึ้นไปจะไม่มีปลั๊กเขียวเซ็นเซอร์ใต้ โซลินอยด์ วีเทค อยู่แถวๆจานจ่าย เป็นตัวกลมๆ ถ้าเป็น B18C ฝาดำถ้าเป็นตัว 180 แรงม้าก็จะไม่มีปลั๊กเขียวนี้เช่นกัน ส่วนเครื่องฝาแดงทั่งหมดจะไม่มีปลั๊กเขียวตัวนี้ แต่ถ้าเป็นฝาแดงสเปกอเมริกาจะมีปลั๊กตัวนี้ เครื่อง B16A เลข 5800000 ในบอดี้ตาโตจะมีเซนเซอร์วัดปริมาณอากาศอยู่ที่ท่อยางก่อนเข้าคอไอดี และก็ไม่มีตัวเซ็นเซอร์ตรงเขาไอดีช่วงท่อ1และ2จะเป็นรอยอุดธรรมดา แต่ถ้าเป็นตัวก่

---

อนหน้านี้ที่อยู่ในบอดี EG ทั้งหมดหรือ CRX จะมีเซ็นเซอร์อยู่ตรงเขาไอดีเท่านั้น ไม่มีตรงท่อยางก่อนเข้าคอไอดี เครื่อง B18Cฝาดำ ถ้าเป็นตัว 180 แรงม้า ตรงคอไอดีจะมีตุ่ม 2 เม็ดแต่มันก็ไม่ได้มีผลเกี่ยวกับเครื่องมันดูเป็นรุ่นใหม่มากกว่า ก็เช่นเดียวกับเสื้อเกียร์ถ้าเป็น 180 แรงม้า และ B16A ของบอดี้ตาโตขึ้นไปจนกระทั่งฝาแดงจะมีรูอยู่ 2 รูอยู่ด้านหน้าไกล้ ๆ เลขเครื่อง เครื่องฝาแดง เหล็กยึดไดร์ชาร์ตดูเหมือนจะเป็นสนิมแต่เขาจงใจทำมา แต่ถ้าเป็นพวก B16 หรือ B18 จะเป็นเหล็กพ่นสีดำ ปีที่ผลิตของเครื่อง ก็จะดูได้ที่ฝาสูบด้านหน้าไกล้ ๆ คอไอเสีย อาจจะมองยากสักหน่อยเพราะมีเหล็กกันความร้อนของท่อบังอยู่ โดยจะยึดเอาเลข3ตัวจากซ้ายเป็นหลัก จะบอกเป็น ปี-เดือน-วัน ในการผลิต เครื่อง เช่น 7-04-15 หมายถึง ผลิตปี97 เดือน4 วันที่15 ครับ   ยาวชิบหายเลยทนๆอ่านกันหน่อยนะความรู้ๆ

อืมๆ อันนี้เป็นวิทยาทานนะครับเอามาบอกต่อเผื่อโดนกับตัวเองจะได้รู้ว่าเค้าทำกันยังไงและไม่โดนหลอก

 

ถ้าท่านเกิดไปฉลองกับเพื่อนอย่างเมามันส์และเมามาย จนได้ที่ แล้วขับรถออกมาเจอด่านตรวจ สิ่งแรกที่ควรทำคือ ให้จอดข้างทางก่อนถึงด่าน แล้วหลับ หรือว่ารอจนกว่าด่านจะปิด แต่ถ้าพลาดแล้ว ขับผ่านไป ตร. จะให้เป่าเครื่องวัด อัลกอฮอ ซึ่งตรงนี้เรามีสิทธิไม่เป่าได้นะ อันนี้เน้น แต่ถ้าพลาดเป่าไปแล้ว อันนี้โดนเต็มๆ ต้องหาทางให้พี่เค้า "ช่วยเหลือ" แต่ความผิดฐานเมาแล้วขับนี่เป็นนโยบายหลักดังนั้นตร มักจะเดินตามเกม ท่านจะโดนควบคุมตัวไปที่สน. ลงบันทึกเป็นผู้ต้องหา แล้วเข้าห้องควบคุมตัว ซึ่งมีลักษณะเป็นกรงขังในสน. (อันนี้ ตร. จะควบคุมตัวท่านไว้เกิน 24 ชม. ไม่ได้ จะต้องส่งฟ้องศาลก่อน แต่ถ้าติดเสาร์อาทิตย์จะซวยเพราะศาลไม่ทำงานดังนั้นจะโดนนอนยาวในห้องขังจนกว่าจะถึงวันจันทร์) 

 

มาถึงตรงจุดนี้หากท่านมีญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูง ก็ขอให้เขามาช่วยเหลือได้ (คำแนะนำ ; ควรเอามือถือเข้าไปในห้องขังด้วยเพื่อความสะดวกในการติดต่อกับผู้อื่น) โดยการประกันตัวนั้นเท่าที่ศึกษามาจะไม่เท่ากันในแต่ละ สน. มีตั้งแต่ 1-3 หมื่นบาท หรือใช้ตำแหน่งหน้าที่ทางราชการ (แต่ต้องใหญ่หน่อย สัก c6 กำลังหล่อ)  หรือเอาทนายมาประกันได้ (ถ้าไม่มีหรือไม่รู้จักก็จ้างได้ คิดค่าจ้าง 3500 ล่ะมั้ง) โดยเมื่อประกันตัวออกไปแล้วจะต้องมารายงานตัวในวันรุ่งขึ้นที่สน. (หากติดเสาร์ หรืออาทิตย์ ก็จะเป็นวันจันทร์ถัดไป) และร้อยเวรเจ้าของสำนวนจะนัดเวลาที่ศาลอีกครั้งหนึ่ง

 

เมื่อถึงศาลแล้ว ณ จุดนี้วิธีปฏิบัติของแต่ละที่จะไม่เหมือนกัน หลักๆแล้วซึ่งร้อยเวรเจ้าของสำนวนจะต้องไปพบอัยการเพื่อเอาสำนวนให้อัยการพิจารณา แล้วสั่งฟ้องอีกครั้งหนึ่ง เพราะ ตร. จะไม่มีอำนาจฟ้อง ต้องเป็นอัยการเท่านั้น หลังจากนั้นเค้าจะพาไปห้องพิจารณาคดี ซึ่งมักจะใช้เวลาไม่นานเพราะหลักฐานมันแน่นอยู๋แล้ว (เอามาจากเครื่องเป่า) ศาลจะอ่านคำพิพากษาให้ฟัง ซึ่งโทษของการเมาแล้วขับนั้น หากเป็นครั้งแรก จะถูกจำคุกสองเดือน ปรับ 4000 บาท โดยโทษจำคุกนั้นรอลงอาญา 2 ปี (เท่ากับว่า ไม่ต้องติดคุก แต่สองปีนี้ ห้ามทำความผิดในฐานเดียวกันนี้อีก ซึ่งในที่นี้ก็คือการ "เมาแล้วขับ") นอกจากนี้ จะโดนควบคุมความประพฤติอีก 1 ปี โดยต้องมารายงานตัวกันเจ้าหน้าที่คุมประพฤติเป็นจำนวน 4 ครั้ง และท้ายที่สุด จะต้องบำเพ็ญประโยชน์อีก 24 ชั่วโมง

 

พอฟังคำพิพากษาเส็ด เค้าจะพาไปที่สำนักงานคุมประพฤติ เพื่อทำเรื่องและนัดเวลามาพบกับเจ้าหน้าที่คุมประพฤติอีกครั้งหนึ่ง หลังจากนั้น จะต้องกลับไป ส.น. เพื่อจัดการเรื่องใบขับขี้ ยัง ท่านยังไม่ได้ใบขับขี่ของท่านกลับหรอกครับ ความผิดฐานเมาแล้วขับนั้น ตร. จะยึด ใบขับขี่ไว้ 15 วัน (คือจริงๆเค้าไม่ต้องการให้ขับรถ 15 วัน เป็นการทำโทษ นั่นแหละ)

 

ไว้มีไรจะมาเล่าต่อ

วันก่อนไปนั่งกินเบียร์กับไอ้เต๋อไอ้โล้น ขาไปไม่ได้เอารถไปเพราะอยากกินแบบสะดวกใจหน่อย เมาไม่ขับเด๋วหลับไม่ตื่นนะคับพี่น้อง ก็นั่งกินกันไป พอเบียหมดก็เก็บเงิน แล้วออกมาตอนประมาณ 5 ทุ่มครึ่ง ก็เดินไปอีกฝั่งเพื่อเรียก taxi ก็มีอยู่คันนึง โชว์ป้ายว่า วิ่งเข้ามาจอดเทียบ ไอ้เรากำลังจะเดินไปขึ้น ปรากฎว่ามีคนลงมาเต็มเลย ข้างหน้าสองคน ข้างหลังอีกเพียบ ตอนแรกนึกว่าหมดแล้ว แต่ดันมีก๊อกสอง โผล่มาอีกสองคน โห สุดตีน กว่าจะได้ขึ้น

 

พอนั่งไปได้สักพัก ถนนเริ่มรถติด ก็เริ่มสนทนากับคนขับ

 

คนขับ ; รถแม่งติด

ผม(กู) ; ช่าย ดึกแล้วยังติดอยู่เลยเนอะพี่

คนขับ ; เนี่ยน่าเอาลูกไฟมาละเลงให้หมด

ผม(กู) ; ??? (นึกในใจว่าลูกไฟเหี้ยไรวะ)

คนขับ ; รู้จักป่าว ปรมานูไง ล้างโลกไปเลย จัดระเบียบใหม่ ถ้ามันลงนะ ล้างโลกแน่ๆ ประเทศใหญ่เค้าเตรียมอาหาร เตรียมที่หลบภัยไว้แล้ว ส่วนประเทศเราละหายทั้งประเทศแน่ๆ

ผม(กู) ; ...................................

คนขับ ; คุณเชื่อมั้ย ถ้าสนามบินสุวรรณภูมิเปิดใช้งานปีหน้านี้ อีก 14 ปี รันเวย์มันจะหายไปอันนึง

 

ไม่ได้อัพมาพักนึงละ วันนี้ได้ฤกษ์เอาสะหน่อย

 

เมื่อวานพึ่งกลับจาก workshop ของ office ซึ่งไปจัดกันที่โรงแรม The Tide บางแสน ซึ่งกว่าจะรู้ว่าต้องไปก็ต้นสัปดาห์ ตายห่าไปวันพุธ เอาไปก็ไปวะ (ยังไงมึงก็ต้องไปอยู่แล้วล่ะแสด) สำนักงานบอกว่าจัดรถตู้ไว้ให้ ออกวันพูธตอน 7.30 โอ้วพระจ้าวจอร์จเช้าไปป่าววะแสดดด แต่ตอนหลังเจ้านายบอกว่าขับรถไปเองดีกว่า แล้วให้พี่อีกคนขับรถตามไปเป็นทั้งหมด 2 คัน ซึ่งถ้าแกพูดแบบนี้ก็หมายความว่า จะเกิดการท่องราตรีหลังประชุมเสร็จอย่างแน่นอน เอาวะไปไหนไปกันกูบ่ยั่นอยู่แล้ว อิอิ (ของฟรีนี่หว่า 55555)

 

ขาไป ก็ไซโคให้พี่โต พี่ที่เอารถไปออกไปทางmotorway จะได้ไปรับกูที่หน้าบ้านได้ 55555 ส่วนอาจารย์(เจ้านาย) ออกทีหลังแล้วตีทางด่วนยาวไปเลย

 

ถึงโรงแรมก็ประชุมๆๆๆๆๆๆตั้งแต่ก่อน 10 โมงยัน 5 โมงเย็นเลย มีเบรคนิดหน่อยกับข้าวเที่ยง เหอๆ ตอนนั่งประชุมก็ทำให้รู้ได้ว่า คนบางคนเรียนมาสูงจบมาสูงกไม่ไดแปลว่ามันจะฉลาด บางทีก็จะโชว์อะไรโง่ๆมาด้วยความภูมิใจอย่างสูงสุด อ่านะคนเรา ทำไปได้ แต่ที่เจ๋งคือเรื่องที่แก็งเรา (จริงๆเป็นพี่น้ำ) เตรียมไป ได้รับ feedback ที่ดีมากนับเป็น highlight ของ workshop ครั้งนี้เลย สุดยอดดดๆๆคับพี่น้ำ อิอิ

 

ประชุมเส็ด ก็ไปกินข้าวเยน แล้วนั่งอยู่ที่ร้านกันถึงประมาณ 3 ทุ่ม ก็ได้ฤกษ์ไปพัทยา โดยมีท่านดิเรกไปด้วย กล่าวถึงท่านดิเรกนี่ ท่านก็เป็นผู้เชียวชาญของสำนักงาน จริงๆท่านลงเป็น candidate เป็น board ด้วย แต่ไม่ได้เพราะอายุเยอะแล้ว ตอนนี้ก็ประมาณ 70 ได้ล่ะมั้ง ในอดีตท่านก็เป็นถึงผู้ว่าองค์การโทรศัพท์ฯ เป็นประธานของสหภาพโทรคมระหว่างประเทศ (ITU) ซึ่งเป็นองค์กรหนึ่งของ UN และเป็นรัฐมนตรีช่วยมาแล้ว โออ ที่มาสนิทกับพวกเราได้เพราะนั่งห้องติดกันนั่นเอง 5555  ขับรถไปกินไอติมที่ pan pan ทำไม่มันมีแต่ฝรั่งมากินวะ เหอๆ แต่ไอติมหร่อยดี หลังจากอิมแล้ว ก็ไปโยนโบลิ่งต่อโอ มือไม่ดีเลยวุ้ย ไม่ค่อยรุ่งเลย พี่โตบอกไม่เคยโยนๆๆดันได้เกิน 100 อยู่คนเดียวซะงั้น ส่วนน้องอี้ คนชวนมาโยน มันดันได้ที่โหล่ 555555555 ไม่น่าชวนเลยหนูเอ๋ย อิอิอิ

 

วันรุ่งขึ้น ก็ประชุมๆๆๆๆๆอีกตามเคย โดยเป็นการ wrap up เรื่องของวันก่อน โดยทีมงานของสำนักงาน แต่ดูแล้วเหมือนกับเป็นการฆาตกรรมไอ้คนที่นำเสนอเมื่อวานมากกว่า (มันคนละกลุ่ม) เพราะวันนี้เค้าทำมาได้ดีกว่าเยอะ แม้ยังมีจุดบอดอยู่บ้าง แต่เมื่อเค้าทำมาได้ขนาดนี้ ที่ประชุมก็ให้เค้าไปทำต่อ ส่วนไอ้คนที่มา present เมื่อวันก่อนก็เท่ากับว่า โดนเสียบเข้าข้างหลังแล้วแย่งบอลไปทำประตูซะงั้น 5555

 

วันที่สองนี่เลิกเร็วหน่อย เพราะเด๋วจะขับรถกลับลำบาก ในแก๊งนำทีมโดยอาจารย์ ออกจากโรงแรมก็มุ่งไปหนองมน ก็ไปซัดฮ่อยจ๊อมา 300 ฝากแม่ซะหน่อย (จิงๆแม่ก็ทอดให้กูกินนั่นแหละ 55555) หลังจากนั้นก็เลยไปอ่าวอุดม ไปร้านชื่อริมอ่าว ประมาณนี้ ปลาหมึกอร่อยมาก ตัวใหย่และสดดี สั่งอาหารมามาก พอเริ่มอิ่มก็เกิดกระบวนการไต่สวน ว่าจานนี้ใครสั่งมาวะ ประมาณว่า คนสั่งต้องรับผิดชอบ ซึ่งการนีอาจารย์ซึ่งอยู่ในฐานะเจ้านายของทุกคนก็ไม่มีการละเว้น โดนเหมือนกัน อิอิ เงาหัวหายกันเปนแถบๆ 555555

 

พอกินเส็ด อาจารย์บอก เฮ้ยคุณขับรถให้ผมหน่อยดิวะ อิ่มแล้วง่วง ดึกแล้วด้วยมองทางไม่เห็น ไอ้เราก็ระริกระรี้ เพราะรถที่ได้ขับเป็น BMW 730Li 5555 ได้ขับของแพงก็คราวนี้ละวะ ขับไกลด้วยยัน กทม เลย รับกุญแจมา เปิดเข้านั่งที่คนขับ โอ ปุ่มมากมาย เอากุญแจซึ่งเป็นกอ้นพลาสติกยัดเข้าไปในรู กดปุ่มสตาร์ทเครื่อง 1 ที ไฟติดละ กดอีกที อ่าวทำไมดับวะ ออ ไม่ได้เหยียบเบรคตอนสตาร์ทนั่นเอง 55555 กดปุ๋มเครื่องติด บรืนนนน อ่าวเกียอยู่ไหนวะ อออยู่บนคอพวงมาลัย น่าตาอย่างกับไฟเลี้ยว 555 ดึงเข้าหาตัว แล้วกดขึ้นเพื่อเข้าเกียถอย อ่าว ทำไมรถมันไม่ไปวะ ออ ไม่ได้ปลดเบรคมือ แล้วมันอยู่ไหนล่ะ เวร อ้อ เจอละ อยู่ข้างพวงมาลัยเหมือนปุ่มๆนึง 

 

เริ่มออกรถ โห คันใหญ่ชิบหายต้องขับกลางถนนเลย แต่พวงมาลัยเบาดี ความเร็วต่ำก็ไปนุ่มๆสมกับเป็นรถคนรวย พอเข้า motorway ก็ลองกดๆดู โห ขึ้นไวใช้ได้ พอใช้งานแต่ไม่ได้แรงมากอย่างที่คิดไว้ อาจจะเป็นเพราะเป็น 730 ด้วยล่ะมั้ง ถ้าเป็นพวก 745 หรือ 750 ตัวใหม่ คงแรงโคดๆ อิอิ

 

รถพวกนี้นี่ เวลาเร่งแรงๆแล้วจะขึ้นแบบผู้ดีมากๆ มีกระชากเล็กๆช่วงแรกแล้วก็ขึ้นแบบดึงนิ่มๆเลย เจ๋งดีๆ วิ่ง 180 สบายๆไม่เครียดเท่าไหร่ (ถ้าไม่เกรงใจนายคงขอขึ้น 200 ไปแล้ว อิอิ) และข้อดีอีกย่างก็คือ รถคันหน้ามักจะหลบให้ ลองขับรถโดต้ามาสิ ความเร็วระดับนี้ไปจี้ตูดคนอื่น มันอาจจะกวนตีน หรือเร่งหนี แต่พอเป็น BMW 7 series มีแต่คนหลบให้ 555

 

พอเข้ากทม อ่าวอีกคันทำไมถึงก่อนวะ ไอ้เราก็ขับตั้งเร็ว แต่ว่าคันเรามีแวะจุดพักรถ เข้าห้องน้ำกับซื้อหนมกินนิดหน่อย แต่ว่าก็กด 160-180 ตลอดทางนี่หว่า อีกคันเค้าอ้างว่า กดแค่ 140 เป็นอย่างมากเอง อันนี้ก็เป็นข้อพิสูจน์อีกอย่างว่า ขับเร็วขับช้ามันก็ถึงพอๆกันแหละคับพี่น้อง ดังนั้นขับระวังๆไว้ดีกว่า จบ

 

 

 

วันนี้ (วันอาทิตย์ วันพ่อที่หยุดยาวหน่ะ) หลังจากพึ่งได้รถออกมาจากอู่ก็เลยต้องลอง test drive กันสักหน่อย เริ่มด้วยการทำตัวเป็นพี่ที่ดีพาน้องไปดู chicken little หนังมันก็ฮาดีนะแต่กูว่าเนื้อเรื่องมันรั่วไปหน่อย ไม่แน่นเลย ตัวการ์ตูนแต่ละตัวน่ารักดี มีคาแรกเตอร์ของสัตว์ต่างๆครบดี

 

หลังจากนั้นพาน้องมาส่ง แล้วไปรับไอ้นิ้ง เพื่อนที่อยู่เชียงใหม่ มันลงมากทม. เพื่อดู motor expo โดยเฉพาะ (หรือเพราะเป็นวันหยุดยาวหว่ามันเลยถือโอกาสกลับบ้านสักหน่อย) ท้าวความถึงไอ้นิ้ง ไอ้นี่ก้อเป็นเพื่อนที่เล่นรถุด้วยกันมาตั้งแต่สมัย AE92 4AG20v ของกระผม ดังแต่ท่อ ล้อไม่หมุนถ้าไม่เร่งให้มากกว่า4พันรอบ 55555 ส่วนไอ้นิ้งนี่มันก็เล่นเต่าเรื่อยมา จนไปหลงสเน่ห์ big bike มันเลยถอย cbr 400 มาไว้ในครอบครองหนึ่งคันไว้เป็นเพื่อนกับเต่าคู่ชีพของมัน

 

ในงาน motor expo ไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจเท่าไหร่ เน้นไปที่รถใหม่กับ campaign มากกว่า สงสัยเป็นปลายปีด้วยล่ะมั้งรถเปิดตัวใหม่ไม่กี่รุ่น เดินสักพักไปดูโซนเครื่องเสียง แต่ละคันก็เจ๋งๆทั้งนั้น เห็นแล้วอยากทำเครื่องเสียงบ้าง โอย อยากทำไปหมดเลยกู

 

เดินออกมานอก hall มีโชวเครื่องเสียงอีก ทีนี่มี dancer แต่งตัว x ๆ มาเต้นโชว์ด้วย เท่าที่ดูมีสวยอยู่ 3 คนนอกนั้นธรรมดาออกไปทางทุเรศ ที่แย่ที่สุดก็คือมียัยอ้วนคนหนึ่งมายักย้ายยั้วยกับเค้าด้วย เห็นแล้ววปลงสังขารจริงๆ

 

หลังจากนั้นก็มุ่งหน้าไปย่านลาดพร้าว นัดพวกไอ้เต๋อ ไอ้โล้น ไว้ที่ร้านชื่อ country place ซึ่งไอ้เต๋อมันการันตีว่า ขาหมูทอดใช้ได้ เบียร์อร่อย และถูกด้วย แต่ดนตรีมันออกแนวเพื่อชีวิตไปหน่อย เอาวะไม่ลองไม่รู้ ก็เลยไปกัน ปรากฎว่าอาหารก็ดี เบียร์ก็ใช้ได้ เพลงก็ไม่ได้เพื่อชีวิตมากนักพอฟังได้ ร้านสวยดี ราคาก็ไม่แพงด้วย สรุปค่อนข้างพอใจ

 

หลังจากแยกย้าย ก็ไปส่งไอ้นิ้งที่บ้าน ขากลับเจอรถชนกัน สามคู่ด้วยกัน มีทั้งแรงและไม่แรง ทำให้เพิ่มระดับความระมัดระวังมากขึ้น ไม่อยากให้รถมันพังอีกรอบหน่ะเพราะคราวนี้คงต้องทิ้งมันไปเลย

 

พอถึงบ้านไอ้นิ้ง ความอยากลองของแรงก็บังเกิด เลยเอ่ยปากชวนว่ากูอยากลองนั่งรถมึงจังเลย ว่องไวดั่งกามนิตย์หนุ่ม ไอ้นิ้งจัดการเอาผ้าคลุมรถออก เผยให้เห็นรูปร่างอันสมส่วนสวยงามของเจ้า cbr 400 สีแดงของมันช่างน่าสัมผัสยิ่งนัก อย่ากระนั้นเลย เราไปลองกันเลยดีกว่า

 

เสียบกุญแจ สตาร์ทเครื่อง เสียงท่อแต่งของเจ้า cbr มันช่างดุดัน พริ้วเป็นระลอกๆ เชิญชวนให้บิดคันเร่งจริงๆ ไอ้นิ้งเอารถออกจากบ้าน กูขึ้นซ้อน แล้วมันก็พาออกไปยังถนนสุขา1 หน้าบ้านของมัน

 

พอถึงปากซอย มันก็บอกว่า "กูจะเอาแล้วนะ" ด้วยความกลัวตกรถ กูต้องเอามือไปจับไว้ที่ถังน้ำมันทันที (ปล. รถแรงๆแบบนี้เค้าจะไม่ทำที่จับไว้ที่ท้ายรถเหมือนพวกมอไซวินนะครับ เพราะว่าจับข้างหลังยังไงก็ไม่มีทางอยู่ ต้องเอามือคร่อมตัวคนขี่ไปจับไว้ที่ถังน้ำมัน) ทันใดนั้นไอ้นิ้งก็ take ตัวออกไป รอบเกียร์หนึ่งกวาดอย่างเร็วมากๆยัน 11000 รอบต่อนาที รถพุ่งขึ้นไปด้วยความแรงมากๆๆ ชนิดที่มือที่จับถังน้ำมันจะลื่นหลุดออกมาเลยทีเดียว สองเกียร่ผ่านไป ถึงที่ u turn พอดี ไอ้นิ้งเบรกอย่างแรง ดิสก์เบรคคู่หน้าจับอย่างนุ่มนวลแต่หนึบมาก รถหยุดอย่างรวดเร็ว

 

พอเทคตัวออกจากที่ uturn กูรีบจับถังน้ำมันไว้ให้แน่นๆ เพราะรู้ว่าไอ้นิ้งมันเอาอีกรอบแน่ๆ แล้วก็เป็นจริงดังคาด มัน take ตัวออกไปด้วยความแรงกว่าเดิม เกีย 1-2-3-4 ผ่านไป กูรู้สึกว่าสิ่งรอบตัวมันผ่านไปเร็วมากๆ มือที่เกาถังน้ำมันไว้มันเกาะแน่นขึ้นเรื่อยๆ ลมปะทะหน้าอย่างแรง โอย ไม่ไหวๆ ความเร็วขึ้นไปกว่า 170 กม/ชม บนถนนที่มีรถเมล์จอดป้ายอยู่ จึงบอกมันว่าพอก่อน

 

หลังจากมาถึงบ้านมันแล้วก็มานั่งคุยกันอีกสักพัก มันบอกว่าถ้ากูไม่บอกให้พอก่อนมันจะพากูขึ้นถึง 200 ให้ดู โอย แค่นี้กูก็มือสั่นแล้ว ขับรถถึงสองร้อยกูก็เคยนะแต่มันไม่เห็นน่ากลัวถึงขนาดนี้เลยวะ แต่ก็มันส์มากๆๆๆๆ จุดประกาย big bike ในใจกูเลย ถ้ามีโอกาสก็อยากหามาเป็นเจ้าของไว้ขี่เล่นเพลินมั่งง่ะ อิอิ

 

อันนี้เอามาจากที่เดิมครับ pdamobiz.com

สัญญาณบอกเหตุ เมื่อรักจืดจาง

จาก : หนังสือพิมพ์ ไทยโพสต์ แทบลอยด์
คบกันมานานแล้ว ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่า เรายังรักกันอยู่ไหม ครั้นจะถามไปตรงๆ ก็ไม่กล้า กลัวเขาจะหาว่า เราไม่มั่นใจในตัวเขาเสียอีก แล้วจะทำยังไง ถึงจะรู้ได้ว่า ความรักระหว่างเราแปรเปลี่ยนเป็นอื่นไปหรือยัง

หันมาลองสังเกตพฤติกรรมเล็กน้อยๆ เหล่านี้ ที่คุณและเขาทำ ร่วมกันดูซิว่า มันต่างไปจากเดิมหรือไม่ และมีสัญญาณใดที่จะเป็นตัวบ่งชี้ หรือเป็นลางบอกเหตุให้คุณรับรู้ได้ว่า ความรักหวานชื่นที่เคยมีให้กันกำลังจืด ชืด และจืดจางไม่หวานเหมือนเก่า สำรวจตรวจตราอาการที่เขาคนนั้นปฏิบัติ ต่อคุณในขณะนี้แล้วกันว่า เขาเข้าข่ายคนรักที่กำลังเบื่อหน่ายแฟนตัวเองอยู่รึ เปล่า


1. การไปทานอาหาร

เริ่มต้นจากว่า เดิมทีคุณไปทานอาหารด้วยกันก็เพราะอยากเจอ หน้าค่าตาแฟนจะได้เจริญอาหาร เรียกว่ากินไป สบตากันไป อย่างนี้เรียกว่าได้ สองทาง ทั้งอิ่มท้อง และอิ่มอกอิ่มใจ

แต่หากวันใดที่การไปทานข้าวด้วยกัน เกิดขึ้นจากความรู้สึกที่ ว่า ทำไปตามหน้าที่ หรือเป็นสิ่งที่ต้องทำเป็นประจำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นแหละ คือจุดกำเนิดของการปฏิบัติต่อกันแบบขอไปที


2. ไม่สนใจใคร่รู้เรื่องราวส่วนตัวของอีกฝ่าย

เมื่อใดที่คุณเริ่มไม่รู้สึกว่า อยากจะรู้หรือใส่ใจเรื่องราวความ เป็นไปที่เป็นส่วนตัวของอีกฝ่ายหนึ่งเลย ไม่ว่าจะเป็น ชีวิตความเคลื่อนไหว ในเรื่องต่างๆ ทั้งด้านการทำงาน ครอบครัว ญาติพี่น้อง ไม่มีการถามไถ่ถึงสาร ทุกข์สุขดิบกันเลยทั้งๆ ที่เป็นคู่รัก เป็นแฟนกัน


3. ตั้งเงื่อนไขวางข้อแม้สารพัด

พวกที่ชอบตั้งกฎกติกา เวลาจะทำอะไรให้กันทั้งทีก็ต้อง มีข้อแม้ต่างๆ นานาสารพัดเพื่อมาแลกเปลี่ยนกันไม่ให้เสียผลประโยชน์ หรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเกิดการเสียเปรียบกัน อย่างนี้ถือว่า จุกจิกเกินไปเพราะ ประสาคนรักกันเขาไม่หยุมหยิมคิดมากกันละเอียดยิบชนิดที่ฉันให้เธอเท่านั้น เธอก็ต้องให้ฉันกลับมาเท่ากับที่ฉันให้ไป


4. ละเลยวันพิเศษ หรือเทศกาลวันสำคัญ

แม้จะไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด แต่เรื่องแบบนี้คงต้องมีบ้าง ยิ่งวันพิเศษเล็กๆ น้อยๆ หรือช่วงเทศกาลสำคัญทั้งทีก็ควรจะมีหวานให้กันสัก หน่อย ไม่ใช่มาออกตัวว่าลืม หรือจำไม่ได้

เอาเป็นว่า ไม่จำเป็นถึงกับต้องหาของขวัญล้ำค่าให้ก็แต่ ขอแค่ไม่ลืมกัน และจำวันเกิด หรือเอ่ยปากพูดคำหวานให้เขารู้ว่า ไม่ลืมวัน สำคัญของหวานใจ แค่นี้ก็ปลื้มแล้ว


5. ไม่ค่อยโทรศัพท์ถึงกันเหมือนเก่า

ทำไมมือไม้มันอ่อนไปหมดก็ไม่รู้ จะหยิบโทรศัพท์มากดหา หวานใจทั้งทีก็จำเบอร์ไม่ค่อยได้ ไม่มีอารมณ์อยากที่จะโทรหา

เมื่อใดที่อาการโทรศัพท์ลิซึ่มจืดจาง ปริมาณความถี่ที่กริ๊งกร๊า งหากันลดน้อยลงจนน่าใจหาย หรือแค่โทรมาอย่างเสียไม่ได้เพราะกลัวจะถูก ต่อว่าที่ไม่ยอมโทรถึงกัน อาการเช่นนี้ถือว่าส่อแววเซ็งแล้วแหละ


6. เฉยชา

หากปฏิกริยาอาการเมินเฉย เฉยชา ไม่กระตือรือล้นใส่ใจกัน เหมือนเก่า

ประเภทที่แต่ก่อนตอนทะเลาะกันก็จะเถียงกันคอเป็นเอ็นเพื่อเอา ชนะกันให้ได้ แต่ตอนนี้เริ่มเงียบเฉยชา และปล่อยให้อีกฝ่ายกลายเป็นบ้าเป็น หลังอยู่เพียงคนเดียว นั่นแหละใช่เลยที่เขาเริ่มถอดใจไปกับความรัก


7. นัดเดทน้อยครั้ง นานๆ เจอกันที

คนรักกันชอบกันก็มีแต่ต้องอยากเจอหน้า วันหยุดเมื่อไหร่ก็ต้อง นัดออกมาเจอกัน หรือไปเที่ยว ดูหนัง ฟังเพลงกันทั้งนั้น แต่ถ้าเกิดถึงวันหยุด แล้ว เขากลับมีความรู้สึกว่า อยากอยู่กับบ้านมากกว่าที่จะออกไปเจอหน้า หวานใจ บ่นพิรี้พิไรว่าขี้เกียจออกจากบ้านเพราะรถติด อ้างเหตุสารพัดเพื่อตัด บทที่จะไม่ต้องออกไปพบเจอกัน สัญญาณรักอันตรายกำลังเข้าใกล้คุณแล้ว จริงๆ


อาการเหล่านี้ อาจเริ่มเกิดเป็นพักๆ เท่านั้น ถ้าคุณเริ่มมีอาการที่ ว่ามาบ้างแล้วแม้แต่ข้อเดียว ขอให้รีบเปลี่ยนแปลงมันซะ ถ้าคุณยังอยากที่จะ รักษาสัมพันธ์รักครั้งนี้ของคุณอยู่

แต่ถ้าคุณเริ่มเบื่อของเก่า อยากลองรสชาติใหม่ๆ ดูบ้าง ก็คงต้องเปิดอกพูดคุยกันให้รู้ถึงความรู้สึกว่ายังอยากจะคบหาดูใจกันต่อไปอีก หรือไม่ หรือ ต่างฝ่ายต่างอยากเปิดโอกาสให้ได้มีโอกาสพบเจอคนใหม่ๆ ดูบ้าง

เอาเป็นว่า ถ้ารักจืดก็อย่าลังเลที่จะพูดออกไป เพราะถ้าปล่อย ปัญหารักร้าวไปมากกว่านี้ คุณเองอาจจะเป็นฝ่ายที่รู้สึกผิดที่ยังรั้งตัวเขาไว้ ทั้งๆ ที่ความรักมันไม่เหมือนเก่าอีกต่อไปแล้ว

รักของคุณจืดจางลงหรือยัง

 

Steve Jobs “จงหิวโหย จงโง่เขลา”

Positioning Magazine   ตุลาคม 2548   

สุนทรพจน์ที่สร้างความประทับใจไปทั่วโลกของ Steve Jobs ผู้ก่อตั้ง Apple และผู้สร้าง Macintoch

โอวาทที่ Steve Jobs ผู้สร้าง Macintosh แสดงในวันรับปริญญาของมหาวิทยาลัย Stanford
เมื่อวันที่ 12 มิถุนายนที่ผ่านมา ไม่เพียงสร้างความประทับใจให้แก่บัณฑิตจบใหม่ในวันนั้น
แต่ยังรวมไปถึงโลกคอมพิวเตอร์ที่ Silicon Valley และยังคงได้รับการชื่นชมและกล่าวขวัญ
ไปทั่วโลกจนถึงวันนี้

สุนทรพจน์วันนั้น Jobs เพียงแต่เล่าถึงบทเรียนในชีวิตของเขา 3 บท แต่เป็น 3 บทที่ทำให้เขา
ซึ่งแม้แต่แม่ที่แท้จริงก็ไม่ต้องการ กลายเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งของโลก

บทเรียนบทแรกของ Jobs ซึ่งเขาเรียกมันว่า “การลากเส้นต่อจุด” เริ่มต้นด้วยการเล่าว่า
ตัวเขาเองไม่เคยเรียนจบมหาวิทยาลัย เพราะได้ลาออกหลังจากเรียนในมหาวิทยาลัย Reed
College ไปได้เพียง6 เดือน ส่วนเหตุผลที่ทำให้เขาตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยนั้น Jobs
กล่าวว่า มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เขายังไม่เกิด

แม่ที่แท้จริงของเขา ซึ่งเป็นนักศึกษาสาวที่ยังไม่ได้แต่งงาน ไม่ต้องการเลี้ยงดูเขา และตัดสินใจยกเขา
ให้เป็นบุตรบุญธรรมของคนอื่นตั้งแต่เขายังไม่ลืมตาดูโลก แต่เธอมีเงื่อนไขว่า พ่อแม่บุญธรรมของลูกของเธอ
จะต้องเรียนจบมหาวิทยาลัย Jobs เกือบจะได้เป็นลูกบุญธรรมของนักกฎหมายที่จบมหาวิทยาลัยและมีฐานะ
ถ้าเพียงแต่พวกเขาจะไม่เปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายว่า พวกเขาไม่ต้องการเด็กผู้ชาย

กว่า Jobs จะได้พ่อแม่บุญธรรม ซึ่งต่อมาเป็นผู้เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ ก็อีกหลายเดือนหลังจากเขาเกิด
เนื่องจากแม่ที่แท้จริงของเขาเกิดจับได้ว่า ว่าที่พ่อแม่บุญธรรมของ Jobs ได้ปิดบังระดับการศึกษาที่แท้จริง
ซึ่งไม่ได้จบมหาวิทยาลัย และพ่อบุญธรรมของ Jobs ไม่ได้เรียนมัธยมด้วยซ้ำ แต่ต่อมาเธอก็ได้ยอมเซ็น
ยก Jobs ให้แก่พ่อแม่บุญธรรม เมื่อพวกเขารับปากว่าจะส่งเสียให้ Jobs ได้เรียนมหาวิทยาลัย

17 ปีต่อมา Jobs ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยสมตามความต้องการของแม่ที่แท้จริง ผู้ไม่เคยเลี้ยงดูเขา
แต่กลับต้องการกำหนดชะตาชีวิตของลูกที่ตนไม่เคยเลี้ยงดู เพียง 6 เดือนในมหาวิทยาลัย Jobs ใช้เงินเก็บ
ที่พ่อแม่บุญธรรมซึ่งเป็นเพียงชนชั้นแรงงานได้สะสมมาตลอดชีวิต หมดไปกับค่าเล่าเรียนที่แสนแพง
Jobs ตัดสินใจลาออก เพราะเขามองไม่เห็นคุณค่าของการเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งไม่สามารถช่วยให้เขาคิดได้ว่า
เขาต้องการจะทำอะไรในชีวิต

แม้ว่าตอนนี้เมื่อมองกลับไปเขาจะรู้สึกว่า การตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุด
ครั้งหนึ่งในชีวิตของเขา เพราะการลาออกทำให้เขาไม่ต้องฝืนเข้าเรียนในวิชาปกติที่บังคับเรียนซึ่งเขา
ไม่เคยชอบหรือสนใจ แต่สามารถเข้าเรียนในวิชาที่เขาเห็นว่าน่าสนใจได้

แต่เขาก็ยอมรับว่า นั่นเป็นชีวิตที่ยากลำบาก เมื่อเขาไม่ได้เป็นนักศึกษาจึงไม่มีห้องพักในหอพัก และ
ต้องนอนกับพื้นในห้องของเพื่อน ต้องเก็บขวดโค้กที่ทิ้งแล้วไปแลกเงินมัดจำขวดเพียงขวดละ 5 เซ็นต์
เพื่อนำเงินนั้นไปซื้ออาหาร และต้องเดินไกล 7 ไมล์ทุกคืนวันอาทิตย์ เพื่อไปกินอาหารดีๆ สัปดาห์ละ
หนึ่งมื้อที่วัด Hare Krishna

อย่างไรก็ตาม เขาชอบที่หลังจากลาออก เขาสามารถที่จะไปเข้าเรียนวิชาใดก็ได้ที่สนใจ และวิชาทั้งหลายที่
เขาได้เรียนในช่วงนั้น ซึ่งเขาใช้เวลาทั้งหมด 18 เดือน โดยเลือกเรียนตามแต่ความสนใจและสัญชาตญาณ
ของเขาจะพาไป ได้กลายมาเป็นความรู้ที่หาค่ามิได้ให้แก่ชีวิตของเขาในเวลาต่อมา และหนึ่งในนั้นคือ วิชา
ศิลปะการประดิษฐ์และออกแบบตัวอักษร (calligraphy)

Jobs ยอมรับว่า ในตอนนั้นเขาเองก็ยังมองไม่ออกเช่นกันว่า จะนำความรู้ที่ได้จากวิชานี้ไปใช้ประโยชน์
อะไรได้ในอนาคตของเขา แต่ 10 ปีหลังจากนั้น เมื่อเขากับเพื่อนช่วยกันออกแบบเครื่องคอมพิวเตอร์
Macintosh เครื่องแรก วิชานี้ได้กลับมาเป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างไม่เคยนึกฝันมาก่อน และทำให้ Mac
กลายเป็นคอมพิวเตอร์เครื่องแรก ที่มีการออกแบบตัวอักษรและการจัดช่องไฟที่สวยงาม

ถ้าหากเขาไม่ลาออกจากมหาวิทยาลัย เขาก็คงจะไม่เคยเข้าไปนั่งเรียนวิชานี้ และ Mac ก็คงไม่อาจจะมี
ตัวอักษรแบบต่างๆ ที่หลากหลาย หรือ font ที่มีการเรียงพิมพ์ที่ได้สัดส่วนสวยงาม รวมทั้งเครื่องพีซี ซึ่งใช้
Windows ที่ลอกแบบไปจาก Mac อีกต่อหนึ่งก็เช่นกัน คงจะไม่มีตัวอักษรสวยๆ ใช้อย่างที่มีอยู่ในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม Jobs บอกว่า ในเวลาที่เขาตัดสินใจลาออกนั้น เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสามารถ “ลากเส้นต่อจุด”
หรือหยั่งรู้อนาคตได้ว่า วิชาออกแบบและประดิษฐ์ตัวอักษร (คอลิกราฟฟี่) จะกลายเป็นความรู้ที่มีประโยชน์
ในการออกแบบ Mac เขาเพียงสามารถจะลากเส้นต่อจุดระหว่างวิชาลิปิศิลป์กับการคิดค้นเครื่อง Mac
ได้อย่างชัดเจน ก็ต่อเมื่อมองย้อนกลับไปข้างหลังเท่านั้น

ในเมื่อไม่มีใครที่จะลากเส้นต่อจุดไปในอนาคตได้ ดังนั้นคำแนะนำของ Jobs ก็คือ คุณจะต้อง “ไว้ใจและ
เชื่อมั่น” ว่า จุดทั้งหลายที่คุณได้ผ่านมาในชีวิตคุณ มันจะหาทางลากเส้นต่อเข้าด้วยกันเองในอนาคต ซึ่งจะ
เป็นอะไรก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นสติปัญญา โชคชะตา ชีวิต หรือกฎแห่งกรรม ขอเพียงแต่คุณต้องมีศรัทธาในสิ่งนั้น
อย่างแน่วแน่

บทเรียนชีวิตบทที่สองที่ Jobs เล่าต่อไปคือ ความรักและการสูญเสีย Jobs อายุเพียง 20 ปี เมื่อเขาเริ่มก่อตั้ง
Apple กับเพื่อนที่โรงรถของพ่อ เพียง 10 ปีให้หลัง Apple เติบโตจากคนเพียง 2 คนกลายเป็นบริษัทใหญ่โต
ที่มีมูลค่า 2 พันล้านดอลลาร์และพนักงานมากกว่า 4,000 คน

แต่หลังจากที่เขาเพิ่งเปิดตัว Macintosh ซึ่งเป็นประดิษฐกรรมสร้างสรรค์ที่ดีที่สุดของเขา ได้เพียงปีเดียว
Jobs ก็ถูกไล่ออกจากบริษัทที่เขาเป็นผู้ก่อตั้งเองกับมือ เมื่ออายุเพียงแค่ 30 ปี หลังจากเขาทะเลาะถึงขั้นแตกหัก
กับนักบริหารมืออาชีพ ที่เขาเองเป็นผู้ว่าจ้างให้มาบริหาร Apple และกรรมการบริษัทกลับเข้าข้างผู้บริหารคนนั้น

ข่าวการถูกไล่ออกของเขาเป็นข่าวที่ใหญ่มาก และเช่นเดียวกัน มันเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา
Jobs กล่าวว่า เขาได้สูญเสียสิ่งที่เขาได้ทำมาตลอดชีวิตไปในพริบตา และเขารู้สึกเหมือนตัวเองพังทลาย เขาไม่รู้
จะทำอะไรอยู่หลายเดือน และถึงกับคิดจะหนีออกจากวงการคอมพิวเตอร์ไปชั่วชีวิต

แต่ความรู้สึกอย่างหนึ่งกลับค่อยๆ สว่างขึ้นข้างในตัวเขา และเขาก็พบว่า เขายังคงรักในสิ่งที่เขาทำมาแล้ว ความล้มเหลว
ที่ Apple มิอาจเปลี่ยนแปลงความรักที่เขามีต่อสิ่งที่ได้ทำมาแล้วแม้เพียงน้อยนิด เขาจึงตัดสินใจที่จะเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด
ซึ่งต่อมาเขาพบว่า การถูกอัปเปหิจาก Apple กลับกลายเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของเขา เพราะความหนักอึ้ง
ของการประสบความสำเร็จได้ถูกแทนที่ด้วยความเบาสบายของการเป็นมือใหม่อีกครั้ง และช่วยปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ
จนสามารถเข้าสู่ช่วงเวลาที่สร้างสรรค์ที่สุดในชีวิตของเขา

ช่วง 5 ปีหลังจากนั้น Jobs ได้เริ่มตั้งบริษัทใหม่ชื่อ NeXT และ Pixar และพบรักกับ Laurence ซึ่งต่อมาเป็นภรรยาของเขา
Pixar ได้สร้างภาพยนตร์การ์ตูนจากคอมพิวเตอร์เป็นเรื่องแรกของโลกนั่นคือ Toy Story และขณะนี้เป็นสตูดิโอผลิตการ์ตูน
ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก

ส่วน Apple กลับมาซื้อ NeXT ซึ่งทำให้ Jobs ได้กลับคืนสู่ Apple อีกครั้ง และเทคโนโลยีที่เขาได้คิดค้นขึ้นที่ NeXT
ได้กลายมาเป็นหัวใจของยุคฟื้นฟูของ Apple

Jobs กล่าวว่า ความล้มเหลวเป็นยาขมแต่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับคนไข้ เมื่อชีวิตเล่นตลกกับคุณ จงอย่าสูญเสียความเชื่อมั่น
ในสิ่งที่คุณรัก Jobs เชื่อว่า สิ่งเดียวที่ทำให้เขาลุกขึ้นได้ในครั้งนั้น คือเขารักในสิ่งที่เขาทำ ดังนั้นคุณจะต้องหาสิ่งที่คุณรักให้เจอ
เพราะวิธีเดียวที่จะทำให้คุณเกิดความพึงพอใจอย่างแท้จริง คือการได้ทำในสิ่งที่คุณเชื่อว่ามันยอดเยี่ยม และวิธีเดียวที่คุณจะ
ทำให้คุณสามารถทำสิ่งที่ยอดเยี่ยมได้ก็คือ คุณจะต้องรักในสิ่งที่คุณทำ และถ้าหากคุณยังหามันไม่พบ อย่าหยุดหาจนกว่าจะพบ
และคุณจะรู้ได้เองเมื่อคุณได้ค้นพบสิ่งที่คุณรักแล้ว

ส่วนบทเรียนชีวิตบทสุดท้ายในโอวาทของเขาคือ ความตาย เมื่ออายุ 17 ปี Jobs ประทับใจในข้อความหนึ่งที่เขาได้อ่านมา
ซึ่งเสนอแนวคิดให้คนมีชีวิตอยู่โดยคิดว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต และตลอด 33 ปีที่ผ่านมา Jobs จะถามตัวเองในกระจกทุกเช้า
ว่า ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายในชีวิตของเขา เขาจะยังคงต้องการทำสิ่งที่เขากำลังจะทำในวันนี้หรือไม่ ถ้าหากคำตอบเป็น “ไม่” ติดๆ กัน
หลายวัน เขาก็รู้ว่า ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องเปลี่ยนแปลง

Jobs กล่าวว่า วิธีคิดว่าคนเราอาจจะตายวันตายพรุ่ง เป็นเครื่องมือที่สำคัญที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จักมา ซึ่งได้ช่วยให้เขาสามารถ
ตัดสินใจครั้งใหญ่ๆ ในชีวิตได้ เพราะเมื่อความตายมาอยู่ตรงหน้า แทบทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความคาดหวังของคนอื่น
ชื่อเสียงเกียรติยศ ความกลัวที่จะต้องอับอายขายหน้าหรือล้มเหลว จะหมดความหมายไปสิ้น เหลือไว้ก็แต่เพียงสิ่งที่มีคุณค่า
ความหมายและความสำคัญที่แท้จริงเท่านั้น

วิธีคิดเช่นนี้ยังเป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่จะช่วยให้คุณไม่ตกลงไปในกับดักความคิดที่ว่า คุณมีอะไรที่จะต้องสูญเสีย เพราะความจริงแล้ว
เราทุกคนล้วนมีแต่ตัวเปล่าๆ ด้วยกันทั้งนั้น

เมื่อปีที่แล้ว เขาได้รับการตรวจวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งที่ตับอ่อนชนิดที่รักษาไม่ได้ และจะตายภายในเวลาไม่เกิน 3-6 เดือน
แพทย์ถึงกับบอกให้เขากลับไปสั่งเสียครอบครัวซึ่งเท่ากับเตรียมตัวตาย

แต่แล้วในเย็นวันเดียวกัน เมื่อแพทย์ได้ใช้กล้องสอดเข้าไปตัดชิ้นเนื้อที่ตับอ่อนของเขาออกมาตรวจอย่างละเอียด
ก็กลับพบว่า มะเร็งตับอ่อนที่เขาเป็นนั้นแม้จะเป็นชนิดที่พบได้ยากก็จริง แต่มีวิธีรักษาให้หายขาดได้ด้วยการผ่าตัด
และเขาก็ได้รับการผ่าตัดและหายดีแล้ว

นั่นเป็นการเข้าใกล้ความตายมากที่สุดเท่าที่ Jobs เคยเผชิญมา และทำให้ขณะนี้เขายิ่งสามารถพูดได้เต็มปาก เสียยิ่งกว่า
เมื่อตอนที่เขาเพียงแต่ใช้ความตายมาเตือนตัวเองเป็นมรณานุสติว่า ไม่มีใครที่อยากตาย แม้แต่คนที่อยากขึ้นสวรรค์ก็ยัง
ไม่อยากตายก่อนเพื่อจะไปสวรรค์ แต่ก็ไม่มีใครหลีกหนีความตายพ้น และเขาคิดว่า มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น Jobs เห็นว่า
ความตายคือประดิษฐกรรมที่ดีที่สุดของ “ชีวิต” ความตายคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิต ความตายกวาดล้างสิ่งเก่าๆ ให้หมดไป
เพื่อเปิดทางให้แก่สิ่งใหม่ๆ

ดังนั้น Jobs บอกว่า เวลาของคุณจึงมีจำกัด และอย่ายอมเสียเวลามีชีวิตอยู่ในชีวิตของคนอื่น จงอย่ามีชีวิตอยู่ด้วยผลจาก
ความคิดของคนอื่น และอย่ายอมให้เสียงของคนอื่นๆ มากลบเสียงที่อยู่ภายในตัวของคุณ และที่สำคัญที่สุดคือ คุณจะต้องมี
ความกล้าที่จะก้าวไปตามที่หัวใจคุณปรารถนาและสัญชาตญาณของคุณจะพาไป เพราะหัวใจและสัญชาตญาณของคุณรู้ดีว่า
คุณต้องการจะเป็นอะไร

Jobs ปิดท้ายสุนทรพจน์ของเขา ด้วยการหยิบยกวลีที่อยู่ใต้ภาพบนปกหลังของวารสารฉบับสุดท้ายของวารสารเล่มหนึ่ง
ที่เลิกผลิตไปตั้งแต่เมื่อ 30 ปีก่อน ซึ่งเขาเปรียบวารสารดังกล่าวเป็น Google บนแผ่นกระดาษ และเป็นประดุจคัมภีร์
ของคนรุ่นเขา วารสารดังกล่าวมีชื่อว่า The Whole Earth Catalog จัดทำโดย Stewart Brand ส่วนวลีนั้นคือ “จงหิวโหย
จงโง่เขลาอยู่เสมอ” ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาหวังจะเป็นเช่นนั้นเสมอมา


Fortune ฉบับเดือนกันยายน 2548

แปลและเรียบเรียงโดย เสาวนีย์ พิสิฐานุสรณ์

"รู้จักเวสป้าอะป่าว"

>>> >>เรื่องนี้เกิดขึ้นบนถนน สาทร รู้จักถนน สาทร ไหมครับ ถนน >>> >>สาทรเป็นถนนที่มีลักษณะมีไฟแดงย่อย ๆ ติด ๆ กันเป็นระยะ >>> >>เพื่อให้รถออกจากซอยที่เชื่อมกับถนน สีลม >>> >> >>> >>เช้าวันอาทิตย์ วันเดียวที่ถนนเส้นนี้ได้จะได้พักผ่อน >>> >> ชายคนนึงขับรถSportเปิดประทุนคันงานผ่านเส้นทางนี้ >>> >>ในขณะที่จอดติดไฟแดงที่หัวถนนอยู่นั้น >>> >>ก็มีผู้ชายอีกหนึ่งคน ขี่รถเวสป้าฝ่าไฟแดงไปเนื่องจากถนนโล่งมาก >>> >>ไม่มีรถตัดกระแสจราจร ก่อนจะผ่านรถ Sport ไปนั้น เจ้าของรถเวสป้า >>> >>ก็ตะโกนขึ้นมาว่า >>> >> >>> >>"รู้จักเวสป้าอะป่าว" >>> >> >>> >>แล้วก็ฝ่าไฟแดงไป ชายคนที่อยู่ในรถเปิดประทุนรู้สึกฉุนมาก >>> >>พอไฟเขียวก็รีบเหยียบคันเร่งจนสามารถแซงคืนได้ >>> >>แต่ไม่ทันไรไฟแดงจุดถัดไปก็ทำงาน >>> >>เสียงเบรคดังขึ้นรถเค้าจอดเป็นคนแรกของไฟแดง >>> >>สักพักเวสป้าคันเดิมก็ฝ่าไฟแดงแซงขึ้นไป >>> >>โดยไม่ลืมประโยคเดิมที่เคยพูดไว้ >>> >> >>> >>"รู้จักเวสป้าอะป่าว" >>> >> >>> >>ครั้งนี้เสียงดังกว่าเดิม แทบจะเรียกว่าตะโกนเลยก็ได้ >>> >>คงไม่ต้องบอกถึงอารมณ์ของชายหนุ่มบนรถเปิดประทุน ทันทีที่ไฟเขียว >>> >>รถของเค้านั้นพุงออกมาและแซงกลับไปอย่างรวดเร็ว >>> >>แต่ที่นี่คือ สาทร ไฟแดงถัดไปจึงทำงานอีกครั้ง >>> >>เสียงเบรคดังขึ้นอีกครั้งเป็นคันแรกเช่นเคย >>> >>ไม่นานนักเสียงรถเวสป้าก็เคลื่อนตัวใกล้เข้ามา >>> >>แล้วก็ฝ่าไฟแดงออกไป พร้อมกับเสียงสุดท้ายที่ดังและยาวนาน >>> >> >>> >>"รู้จักเวสป้าอะป่าวววววว" >>> >> >>> >>"โครม" >>> >> >>> >>คราวนี้ไม่โชคดีเหมือนทุกครั้ง แยกนี้เป็นแยกใหญ่ >>> >>มีรถบรรทุกคันนึงกำลังขับผ่านแยกอย่างช้า ๆ >>> >>ทำให้เวสป้านั้นวิ่งเข้าไปชน คนขี่เวสป้ากลิ้งลงมานอนที่พื้น >>> >>ด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก แม้จะไม่เป็นอะไรมาก >>> >>แต่เค้าก็ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ ยังคงนอนร้องด้วยความเจ็บปวด >>> >>จึงเป็นทีของเจ้าของรถเปิดประทุนบ้าง >>> >>เขาเดินลงจากรถมาที่คนเจ็บพร้อมกับตะโกนว่า >>> >> >>> >>"เป็นไงละ รู้จักเวสป้าป่าว แล้วรู้จักสิบล้อป่าว >>> >>ซ่านักเอาหนังสือพิมพ์ไปอ่านสักฉบับมั้ย" >>> >> >>> >>คนเจ็บมองหน้าคนขับรถเปิดประทุน แล้วพูดว่า >>> >> >>> >>"ที่ผมถามพี่ว่ารู้จักเวสป้าอะป่าวอะ >>>เพราะผมจะถามพี่ว่าเบรคมันอยู่ตรงไหน" >>> >> >>> >>(-_-)a >>> >> >>> >> "อย่าเพิ่งรีบตัดสินใคร >>> >>เพราะข้อมูลที่คุณได้รับอาจไม่ใช่ข้อมูลทั้งหมดที่มีก็ได้"

แม่ง สับสนว่ะ เอาไงกะชีวิตดีวะ

 

อยู่ๆก็เหมือนกับ มันว่างๆไปซะเฉยๆ ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไร อยากทำอะไรต่อ

 

อยากเรียน แต่ก็ไม่รูว่าจะเรียนอะไร

 

ฯลฯ อีกมากมาย งงมากๆตอนนี้

 

ห่าจิก

 

พอก่อน ไว้นึกไรออกกูจะมาบ่นใหม่

วันก่อนไปเที่ยวกะเพื่อน มันเอาใบปลิวมาให้ เป็น DJ มาจาก UK จะมาแสดงสดในไทยวันที่ 6 ตอนแรกก็กะจะไม่ไปเพราะมันเป็นวันธรรมดาเด๋วไม่สามารถไปทำงานได้ แต่นึกขึ้นได้ว่า วันรุ่งขึ้นนั้นต้องไปพัทยาอยู่แล้ว ต้องลาอยู่แล้วก็เลยตกลงใจว่าไปชัวร์ครับ

 

พอถึงวันงาน กว่าจะออกจาก Office ได้ก็ปาเข้าไป 8pm ชิบหายแล้ว party start @ 9pm จะทันมั้ยวะนี่ ต้องกลับบ้านเอาของไปเก็บ+เปลี่ยนชุดอีก

 

และแล้วความชิบหายก็เกิดขึ้น

 

ก่อนถึงบ้านแป๊บนึงฝนห่าเบ้อเร่อก็เทลงมา ชิบหายแล้วเอาไงดีวะกู เอารถไปดีกว่า

 

ระหว่างทางฝนไม่มีทีท่าว่าจะซาลงเลย จะมีแต่หนักขึ้น ไอ้ที่ปัดน้ำฝนเวรก็เสือกหลุดออกมาซะงั้น ดีว่าหลุดฝั่งคนนั่ง และไม่ได้กระเด็นไปโดนรถคันอื่น

 

ว่าจะฝ่าไปถึง RCA ได้ก็ สามทุ่มกว่า เอาวะยัง lateไม่มากหาทางขึ้นไปที่ร้านดีกว่า

 

ความชิบหายมาเยื่อนอีกครั้ง ฝนที่เทลงมาทำให้บันไดทางขึ้นจากลานจอดรถกลายสภาพเป็นฝายน้ำล้น น้ำไหลลงมาตามบันไดอย่างกับน้ำตก ห่าจิก

 

เอาวะในที่สุดก็ขึ้นมาได้ด้วยความช่วยเหลือของพี่ยามที่แนะทางสว่างให้

 

เดินเข้าไปในร้าน มี pretty ยืนต้อนรับอยู่เพียบ โอ้ว ตื่นตาตื่นใจจริงๆ

 

แต่ว่า .. ทำไมมันไม่มีคนเลยวะ

 

ก็ในบัตรเขียนว่า 9pm นี่หว่า

 

เวร ไอ้ Jules มันยังไม่ขึ้นเล่น

 

ช่วงแรกจะเป็น intro โดย DJ ไทยก่อน เค้าก็ mix ใช้ได้ นั่งฟัง จิบเหล้า เอาเพลินๆได้เลย

 

เอาวะเพลินพอแล้วไปสั่งอะไรมาดื่มดีกว่า (จริงแล้วในใจนึกด่าว่าบัตรแพงขนาดนี้แม่งไม่แถมสักดริงก์เลย)

 

เดินไปที่เคาเตอร์ สัก heineken เล็กสองขวด สนนราคาเป็นเงิน 440 บาท โอ้วม่ายยยย แพงชิบหาย คืนนี้เอาแค่ดริงก์เดียวก็พอละ

 

สังเกตุดูรอบตัว มีแต่พวก ไฮโซ ถ้าไม่เป็นคนที่มีอายุหน่อย ก็เป็นวัยรุ่นมีตังค์ชนิดทีว่า แม่งไม่เปิดเหล้า แต่เอาไวน์มาเปิดแทน ..... เห็นแล้วก็แอบเซ็ง

 

นั่งไปสักพัก พนักงานมันก็มาขอโต๊ะคืน เพราะว่าจะเอาไปให้พวกที่จองไว้ เออสิพวกกูแค่แดก hei ขวดเล็กคนละขวด กระจอกสัดๆอยู่แล้ว เอาก็เอาไป

 

เวลาเริ่มล่วงเลย ดีเจก็เปลี่ยนคน แต่ก็ยังไม่ใช้ไอ้ Jules อยู่ดี คนก็เริ่มเยอะขึ้น ตานี้กลายเป็นฝรั่งแทน แม่งอย่างกับอยู่เมืองนอก เยอะชิบหาย ส่วนคนไทยที่เพิ่มขึ้นมาก็คือ เป็นสาวที่มากับฝรั่งซะงั้น

 

อีกอย่างคือ เด็กๆไม่ค่อยมีเลย มีแต่ แก่ๆ ทั้งนั้น วัยรุ่นเซ็งโคด

 

เอาล่ะเที่ยงคืนแล้วไอ้ Jules ขึ้นสะที mix แรกโดนใจสมกับการรอคอยมานาน อีกอย่างที่จะชมคืองานนี้ organised ดีชใช้ได้ มีการจัด Dancer มาเต้นที่ฝั่งตรงข้ามเวที แถมชั้นลอยก็มีอีก มาคอยเลื้อยๆอยู่นับว่าสร้างอารมณ์ร่วมได้ดีมาก

 

mix ต่อๆมายังคงความรุนแรงอยู่อย่างต่อเนื่อง และบีทเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ อ่านี่มัน hard house ป่าวววะ กูก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่เริ่มไม่โดนละ

 

กว่างานจะเลิกก็ตี 2 ดังนั้นศิริเวลาเหมาะสม ไปแดกโกบู้ส์ ด่วน อิอิอิ

 

 

 

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป รู้สึกดีขึ้นพอตัว ส่วนหนึ่งเพราะออกไปกะเพื่อนๆเกือบทุกวัน

 

ทำให้รู้สึกว่า ตอนที่มีแฟน กูเอาคนพวกนี้ไปไว้ไหนหมดวะ

 

ยังมีคนอีกเยอะในชีวิต อย่าไปจมกับคนๆเดียว

 

เหอๆ

 

เออวันก่อนไปเลี้ยงส่งเพื่อน ที่ 70's bar

 

บรรยากาศ บึ๋ยมาก

คือว่า ร้านเปิดเพลงเก่ามากๆ ประมาณ ติ๊นา พี่เจ มาดอนน่าชุดเก่าๆ ฯลฯ

 

และที่สำคัญ

 

ทั้งร้านเต็มไปด้วยเกย์!!!

เหี้ย เต็มไปหมด

 

คือ ออกตัวก่อนว่า กูไม่ได้รังเกียจนะ เค้าก็คนเหมือนกัน ไม่ผิดที่เค้าเป็นแบบนี้

 

แต่กูแค่รู้สึก อยู่ผิดที่ผิดทางน่ะ

 

เคยไหม ที่ไปเที่ยวแล้ว นั่งนิ่ง กินแต่เหล้า ห้องน้ำก็ไม่ไปเข้า

 

เป็นความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง

 

เป็นประสบการณ์ครั้งแรก และคงจะเป็นครั้งเดียว

 

บึ๋ย

วันที่ 12 sep 05 ตีสอง40

 

นอนไม่หลับ ลุกขึ้นมาเขียนบล๊อก

 

เมื่อวาน เย็น แฟนที่คบกันมา สองปีครึ่ง บอกเลิก

 

คือ ก็รู้สึกว่ามันชืดๆไปอ่ะนะ แต่เราก็พยายามจะทำให้มันดีขึ้น

 

พยายามหาเวลาไปเจอ พยายามให้เหมือนเมื่อก่อน

 

แต่เธอบอกว่า รักที่มีให้ มันหมดไปแล้ว

 

ไม่รู้สึกคิดถึง หรืออยากเจอ

 

ที่โทรคุย ก็เป็นเหมือนอัตโนมัติ ว่าต้องคุยกันทุกวัน

 

ก็ไม่รู้ทำไงดีอ่ะ ตอนนี้กระวนกระวาย นอนไม่หลับ พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงาน จะไปได้ป่าววะเนี่ย

 

ไม่ชอบเลยความรู้สึกแบบนี้

 

ก็ยังรักอ่ะนะ แต่ให้ทำไงได้อ่ะ สุดท้ายก็ต้องทำให้ลืมให้ได้

 

update: เมื่อวานกลับบ้านไป เดินเข้าห้อง ก็เจอรูปที่เราถ่ายด้วยกัน มองไปที่มือตัวเอง ก็เจอแหวนที่เค้าซื้อให้ ถอด เก็บทุกอย่างลงลิ้นชัก ขึ้นห้องนอน เจอรูปวาดล้อเลียน เป็นรูปคู่เรากับเค้า ถอด เก็บให้หมด แย่มากๆ

 

เล่าให้แม่ฟัง แม่ก็ตกใจ แล้วก็ปลอบสารพัด ก่อนหน้านี้ก็โทรบอกแม่แล้ว แม่ก็ตกใจไปแล้ว และก็ถามว่าจะให้ไปรับกลับมั้ย กูนีแทบจะร้องให้ออกมาดังๆเลย คือ ซื้งในแม่อะ สุดท้ายแล้วคนที่รักพวกมึงจริงๆอย่างไม่มีเงื่อนไขก็คือพ่อแม่ และครอบครัวแหละ